Akademia Edukacji posiada AKREDYTACJĘ Małopolskiego Kuratora Oświaty
Typ: pdf
Wielkość: 677.32 kb
Stron: 3
Id: 3444

Jak to z motylem było? (scenariusz zajęć)

Barbara Sarota   Magazyn specjalny 2013

Fragment opowiadania, które wykorzystano w scenariuszu: „Nikt mnie więcej nie zobaczy” (W. Bieriestow) Gąsienica uważała się za bardzo piękną i nie ominęła ani jednej kropli rosy, żeby się w niej nie przejrzeć. – Ach, co to za uroda! – szeptała, oglądając ze wszystkich stron swój pospolity pyszcz... więcej
Pobierz

Zobacz również

edukacja przyrodniczainteligencje wielorakiescenariusz zajęćwiosna

Więcej w podobnej tematyce znajdziesz klikając w jeden z tagów lub skorzystaj z wyszukiwarki

Więcej z działu

Poszanowanie roślin i zwierząt

Więcej z tego numeru

Magazyn specjalny 2013

Scenariuszowi towarzyszą gotowe pomoce dydaktyczne:
  • pomoce dydaktyczne do zajęć:
    • sylwety do przedstawienia - TU;
    • zdjęcia motyli - TU;
    • gotowe napisy do rebusów – TU;
    • emblematy do zabaw - TU;
  • plakat przedstawiający rozwój motyla, który został dołączony do numeru 3.138 marzec 2013 – TU możesz go zobaczyć i zamówić!
Scenariusz zajęć z zakresu wspomagania rozwoju inteligencji wielorakich. Zawarto w nim następujące cele:
  • rozwijanie inteligencji przyrodniczej (zapoznanie się z etapem przeobrażenia się gąsienicy w motyla; poznanie wybranych nazw motyli);
  • rozwijanie inteligencji językowej (słuchanie opowiadanego teatrzyku; tworzenie wypowiedzi na dany temat; rozwiązywanie rebusów słownych (dzieci sześcioletnie));
  • rozwijanie inteligencji matematyczno-logicznej (liczenie obiektów w zakresie 15 (dzieci pięcio- i sześcioletnie));
  • rozwijanie inteligencji ruchowej i muzycznej (tworzenie ilustracji ruchowych do muzyki; zabawa w parach);
  • rozwijanie inteligencji interpersonalnej (zabawy zespołowe z zasadami);
  • rozwijanie inteligencji intrapersonalnej (rozmowa na temat teatrzyku, próba zrozumienia odczuć gąsienicy; pokazywanie gestem uczucia: smutny, wesoły).
Fragment opowiadania, które wykorzystano w scenariuszu: „Nikt mnie więcej nie zobaczy” (W. Bieriestow) Gąsienica uważała się za bardzo piękną i nie ominęła ani jednej kropli rosy, żeby się w niej nie przejrzeć. – Ach, co to za uroda! – szeptała, oglądając ze wszystkich stron swój pospolity pyszczek i wyginając grzbiet, żeby popatrzeć na dwa złociste prążki. – Szkoda, że nikt, a nikt nie zwraca na mnie uwagi! Aż raz zdarzyło się, że po łące chodziła dziewczynka i zbierała kwiaty. Gąsienica czym prędzej wypełzła na najpiękniejszy kwiatek. Dziewczynka spostrzegła ją i zawołała: – Co za brzydactwo! – Ach tak! – syknęła obrażona gąsienica. – Wobec tego nikt nigdy, nigdzie, za nic w świecie, w żadnym wypadku i w żadnych okolicznościach więcej mnie nie zobaczy! Daję na to słowo honoru uczciwej gąsienicy! Skoro się dało słowo honoru – należy go dotrzymać. Zwłaszcza kiedy się jest gąsienicą. I gąsienica wpełzła na drzewo.

Pomoce

Pliki umieszczone są do osobnego pobrania