Grupa: 3,4-latki
Prowadząca: Ewelina Hanus
Temat zajęć: „Kosmiczna przygoda – budzimy uśpionego Kosmitę”
Cel główny zajęć:
Wspomaganie rozwoju aparatu mowy i prawidłowych nawyków oddechowych u dzieci
ze szczególnym uwzględnieniem wydłużania fazy wydechowej i wzmacniania mięśni warg.
Cele operacyjne i wychowawcze
1. Cele poznawcze:

• Dziecko dowiaduje się i utrwala wiedzę, że prawidłowy wdech realizujemy nosem,
  a wydech ustami podczas mówienia i ćwiczeń.
• Dziecko poznaje zależność pomiędzy siłą swojego wydechu a stopniem uniesienia
  i prostowania się rękawiczki (stworka).
• Dziecko wzbogaca słownictwo o pojęcia związane z kosmosem (astronauta, rakieta, planeta, kosmiczny radar).

2. Cele kształcące:

• Dziecko doskonali umiejętność kierowania strumieniem powietrza oraz wydłużania fazy wydechowej przy użyciu słomki.
• Dziecko usprawnia motorykę narządów artykulacyjnych – rozwija elastyczność mięśnia okrężnego ust, ruchomość języka oraz aktywizuje mięśnie policzków.
• Dziecko rozwija sprawność manualną (motorykę małą) i koordynację wzrokowo-ruchową podczas precyzyjnego przyklejania gwiazdek i ozdabiania kubeczka-rakiety.

3. Cele wychowawcze:

• Dziecko uczy się uważnego słuchania instrukcji nauczyciela i czekania na swoją kolej podczas wspólnych aktywności.
• Dziecko wdraża się do bezpiecznego i kulturalnego korzystania z przyborów plastycznych oraz rurek w grupie rówieśniczej.
• Dziecko buduje wiarę we własne możliwości i czerpie satysfakcję z samodzielnego wykonania działającej zabawki oddechowej.

Obszary podstawy programowej:
I. 5, I. 7, I. 8, I. 9, II. 1, II. 4, II. 8, III. 5, III. 8, III. 9, IV. 2, IV. 5, IV. 7, IV. 8, IV. 11, IV. 13
Środki dydaktyczne:
Papierowe kubeczki (z gotową dziurką na dole), kolorowe rękawiczki, elastyczne rurki, naklejki
z gwiazdkami, pisaki, taśma mocująca, maskotka ufoludka lub ilustracja kosmosu.
Przebieg spotkania:
1. Wstęp z opowieścią ruchową („Lądujemy na nieznanej planecie”)
Dzieci siedzą w kręgu. Nauczyciel wprowadza element tajemnicy – pokazuje dzieciom pusty kubek i mówi, że to zgaszona rakieta kosmiczna, w której ukrył się śpiący Kosmita. Aby go obudzić, najpierw musimy sami stać się astronautami i przygotować nasze „silniki” (buzie).
2. Kosmiczny trening buzi (Zabawy artykulacyjne)
Nauczyciel prowadzi narrację, a dzieci wykonują ćwiczenia:

• Uruchamiamy silnik: Dzieci robią głęboki wdech i wprawiają wargi w wibracje (parskanie: brrrr).
• Kosmiczne radary: Język wędruje od jednego kącika ust do drugiego (od prawej do lewej), szukając sygnału z kosmosu.
• Wielki wybuch gwiazdy: Dzieci mocno pompują policzki (jak balony), a na sygnał dźwiękowy uderzają w nie delikatnie rączkami, wypuszczając powietrze (puf!).
• Wysyłamy sygnał SOS: Układanie warg w ciasny dzióbek i naprzemienne mówienie cichych głosek u-u-u oraz o-o-o.

3. Warsztat Konstruktora (Tworzenie dmuchajki)
Dzieci przechodzą do stolików. Ich zadaniem jest zamienić zwykły kubek w rakietę:

• Oklejają kubek „kosmicznymi” naklejkami lub rysują na nim okienka.
• Nauczyciel pomaga założyć kolorową rękawiczkę (naszego ukrytego Kosmitę) na górę kubka i montuje rurki do środka.
• Wskazówka: Na jednym z palców rękawiczki dzieci mogą wcześniej narysować markerem jedno wielkie, kosmiczne oko.

4. Laboratorium Oddechowe (Zabawy z gotową dmuchajką)
Dzieci testują swoje rakiety, sterując oddechem zgodnie z instrukcjami:

• Budzenie Kosmity: Dzieci biorą spokojny wdech nosem i dmuchają długo w rurkę –
  z kubka powoli wysuwa się rękawiczka i macha paluszkami. Cel: utrzymać Kosmitę „na powierzchni” jak najdłużej.
• Kosmiczny skok: Mocne, jednorazowe tąpnięcie powietrza – sprawdzamy czy potrafimy jednym dmuchnięciem sprawić, by Kosmita natychmiast wyprostował wszystkie 5 palców.
• Ufok idzie spać: Powolne chowanie się rękawiczki do kubka poprzez stopniowe zmniejszanie siły wydechu.

5. Kosmiczny taniec (Element ruchu)
Dzieci zamieniają się w latające spodki. Przy dźwiękach szybkiej muzyki biegają na paluszkach po sali. Gdy muzyka cichnie, „lądują” (kucają) i głośno wypuszczają powietrze sycząc: ssssssss.
6. Relaksacja i podsumowanie
Powrót na dywan. Dzieci kładą się na plecach, kładą dłonie na brzuszkach i obserwują, jak ich „silniki” spokojnie opadają i unoszą się podczas cichego oddychania (wdech nosem, wydech ustami). Nauczyciel dziękuje każdemu astronaucie za uratowanie wesołego stworka.