Nasze przedszkole przystąpiło do projektu „Piękna Nasza Polska Cała” na początku października. W projekt były zaangażowane wszystkie grupy wiekowe oraz wszyscy nauczyciele. Przygodę rozpoczęliśmy od tygodniowego cyklu zajęć, podczas których dzieci dowiedziały się jak wyglądają symbole narodowe, poznały znaczące miasta w Polsce i jej historię. Uwieńczeniem tych zajęć było stworzenie kącika patriotycznego ”Piękna Nasza Polska Cała”, gdzie dzieci do dzisiaj mogą sobie przypomnieć jak wygląda flaga czy godło Polski lub posłuchać hymnu. W ten sposób zrealizowaliśmy zadanie nr 7. W tym samym czasie podczas kółka czytelniczego dzieci poznawały różne rejony Polski, jej historię oraz legendy, zakończeniem czytelniczych podróży po Polsce było stworzenie własnej ilustrowanej książki przez dzieci.
11 października dzieci zrealizowały zadanie nr 13 „Napisz kartkę Bohaterom”, którą same przygotowały, a później wysłały na poczcie. Natomiast już następnego dnia zaczęła się nauka tańców i zabaw ludowych. W efekcie po dzień dzisiejszy bawimy się w takie zabawy jak „Róża”, „Jawor” czy „Karliczek”, a 18 grudnia podczas występu dla rodziców dzieci w tradycyjnych strojach śląskich zatańczyły do piosenki „Nie chcę cię znać”. Po wielu próbach udało nam się zrealizować zadania nr 5 i 9.
Listopad był w naszym przedszkolu miesiącem Polski, to właśnie wtedy zrealizowaliśmy najwięcej zdań z projektu. Mianowicie 9 listopada całe przedszkole wspólnie odśpiewało czterozwrotkowy hymn „Mazurek Dąbrowskiego” przyłączając się tym samym do bicia rekordu dla niepodległej i realizując zadanie nr 1. Natomiast 13 listopada w naszym przedszkolu odbyła się uroczysta akademia o tematyce patriotycznej pt. „A to było tak...”, podczas której dzieci z grup Słoneczka i Misie wcieliły się w role żołnierzy na czele z Generałem Józefem Piłsudskim i opowiedziały o odzyskaniu przez Polskę niepodległości. Tego dnia został także pięknie wyrecytowany wiersz pt. „Katechizm Polskiego dziecka” oraz odśpiewane piosenki pt: „Jesteśmy Polką i Polakiem” ,i „Piechota”. Na zakończenie została wyświetlona prezentacja pt.. „Na skrzydłach historii”. Tym samym zrealizowaliśmy zadania nr: 3, 4, 6 i 11.
5 grudnia grupa Misie przygotowała i dekorowała tradycyjne ciasteczka maślane wg przepisu babci, następnie poczęstowała nimi grono pedagogiczne oraz wszystkich pracowników przedszkola. Natomiast 10 grudnia dzieci wzięły udział w zawodach sportowych pt. „Biało – czerwoni” Mali zawodnicy przebrani w stroje w naszych narodowych barwach dzielnie rywalizowali w konkurencjach sportowych. Wesołą zabawę oraz głośny doping naszych małych sportowców było słychać w całym przedszkolu. A już tydzień później odbył się pokaz mody patriotycznej w wykonaniu chętnych przedszkolaków. Wśród kostiumów przygotowanych na Dzień Mody Patriotycznej dominowały stroje biało-czerwone. Bardzo efektownie prezentowały się też stroje ludowe. Jak na prawdziwym pokazie mody modelek i modeli demonstrowało swoje kostiumy na wybiegu wyścielonym czerwonym dywanem. Tym samym zrealizowaliśmy zadania nr: 10, 15, 20.
Udział w tym projekcie sprawił nam wiele radości oraz bardzo poszerzył wiedzę i umiejętności dzieci, z pewnością pozostanie na długo w naszej pamięci.
Przepis na ciasteczka maślane
Składniki:

• 200g masła
• 3 szklanki mąki
• 1 szklanka cukru pudru
• 2 jajka
• pół łyżeczki proszku do pieczenia
• cukier waniliowy
• szczypta soli

Sposób przygotowania:
Składniki sypkie przesiać przez sito do miski. Dodać miękkie masło i jajka. Wyrobić ciasto i odstawić do lodówki na 15 minut. Po tym czasie ciasto rozwałkować i wycinać wzory ciasteczek. Formę do pieczenia wyłożyć papierem do pieczenia piec około 15 minut w 160 stopniach Celcjusza. Po wystudzeniu ciasteczka udekorować lukrem.
A było
to tak...
Narodowe Święto Niepodległości
SCENA 1
Występują: wnuki, dziadek i babcia. Część sceny zaaranżowana jest na pokój (stolik, dwa krzesełka usta- wione na małym dywanie). Dziecko grające dziadka siedzi na krzesełku przy stole. Wchodzą wnuki i stają w pobliżu stolika. W odpowiednim momencie wchodzi dziewczynka grająca babcię. Jeden chłopczyk cały czas trzyma w rękach grę komputerową. Kiedy dzieci, zgodnie z przebiegiem scenariusza, usiądą, dziew- czynka grająca babcię położy na stoliku plastikowe naczynka, a następnie odejdzie i wróci z plastikowym dzbankiem, po czym usiądzie na drugim krzesełku. Dzieci siadają na dywanie. Zarówno dziewczynki, jak i chłopcy mogą być wnukami. Zależy to od liczby dzieci w grupie i rozkładu ze względu na płeć. Dzieci odgrywające babcię i dziadka są odpowiednio wystylizowane.
Wnuki:
Dzień dobry, dziadku.
Dziadek:
Dzień dobry, kochane dzieci, jak u was leci? Czy grzeczne jesteście? Mamy i taty słuchacie? O ząbki dbacie? Owoce i warzywa zjadacie?
Wnuk 1:
Tak, tak, dziadku. My to jesteśmy dzielne przedszkolaki! Wszystko wzorowo robimy i niczego się nie boimy! Wszystkie strachy pokonamy i każdemu radę damy!
Babcia:
Oj, odważne i przemądrzałe z was przedszkolaki,
a przy okazji kochane moje słodziaki.
Usiądźcie razem z nami, zjedzmy ciasto z bakaliami.
Dziadek:
Krzysiu, a co tam za plecami chowasz?
Wnuk 2:
Popatrz, dziadku, to gra komputerowa. Dziadku, to największy hit, to rewelacja! Dla dzieci to superowa atrakcja!
Wnuk 3:
W grze zadanie to wroga pokonać i swoje miasto uratować. Strzelasz, bronisz, atakujesz i oczywiście punkty zyskujesz!
Babcia:
A jakiego państwa masz, chłopcze, bronić? I kto tej wojnie ma dowodzić?
Wnuk 4:
To bez znaczenia, babciu droga, dziadku drogi, strzelasz do każdego, kto na drodze stoi.
Dziadek:
Oj, dzieci, dzieci... To nie jest mądra zabawa.
Wojna to bardzo poważna sprawa.
Nie walczy się bez powodu, nie bez powodu ma się wrogów.
Trudne to i skomplikowane, nie dla każdego zrozumiale. (dziadek udaje zamyślenie)
Babcia:
To ja wam herbatkę zaparzę, a wy, drogie dziatki, obok dziadka usiądźcie i historii posłuchajcie.
SCENA 2
Bohaterowie sceny pierwszej pozostają na swoich miejscach. Na środek wchodzi osoba będąca narratorem, ubrana w odświętny strój. W zależności od liczby dzieci danej płci, w scenie tej mogą brać udział zarówno dziewczynki, jak i chłopcy. Wszy- scy wystylizowani są na żołnierzy lub na walczących cywilów. Scena może odbywać się w starej chacie – wówczas potrzebne do scenografii będą stare przedmioty – lub w lesie przy ognisku. Dzieci siedzą, niektóre mogą stać lub się przechadzać.
Narrator 1:
Snuł dziadek opowieść o tym, jak Polacy o wolność walczyli i bohaterską postawą się odznaczyli. Historii świata biegi zmienili i Polskę oswobodzili. A było to tak...
Żołnierz 1:
Mamy 1916 rok, wojna trwa i trwa, a końca nie widać. Wielu ludzi zginąć musiało, bo ojczyzny bronić chciało. Oni bohaterami zostali, w pamięć naszą się wpisali.
Żołnierz 2:
Tyle lat czekamy, ale Polskę odzyskamy! Nasz kraj wolnym się stanie!
Żołnierz 3:
Póki co Polska pod rządami innych państw jest,
a na frontach mawiają, że nie samą walką wolność zyskamy.
Żołnierz 4:
Co zatem czynić mamy? Z zaborcami się zbratać mamy? Przecież się nie poddamy...
Żołnierz 5:
Czekać musimy, przyjaciele, jak przyjdą nowi wybawiciele i sprawią, by biało-czerwona flaga nad głowami Polaków triumfalnie się zakołysała.
Żołnierz 6:
Niech pieśń w czekaniu nam towarzyszy i złe myśli zagłuszy.
Dziewczynki (z racji tego, że w przedstawieniu przeważają chłopięce role) wykonują pieśń pt. „Piechota”
Żołnierz 7: (po zakończeniu pieśni)
Chociaż Rosja, Prusy i Austria nasz kraj podzieliły, to nas Polaków nie zgładziły.
SCENA 3
Aktorzy sceny pierwszej pozostają bez zmian. Aktorzy sceny drugiej schodzą na bok sceny. Dziecko odgrywające rolę Piłsudskiego powinno mieć odpowiedni strój – najlepiej wypożyczony z wypożyczalni strojów. Narratorzy ubrani są w galowe stroje. Dzieci wchodzą na scenę po kolei.
Narrator 2:
Wojna trwała cztery lata, a gdy ku schyłkowi się miała,
na czele polskich oddziałów stanął Józef Piłsudski, by z Polski zdjąć kajdany.
Józef Piłsudski:
Wielu Polaków życie oddało,
by wolność nasze państwo odzyskało.
Wiele krwi przelaliśmy, ale się nie poddaliśmy!
Dziś, gdy wojna ustaje, a nasz wróg słabszym się staje, my, Polacy, z sercami nadzieją wypełnionymi,
z oczami w biało-czerwone flagi wpatrzonymi
wciąż walczymy bronią i słowem za ojczyznę!
Za wolną Polskę!
Narrator 3:
W 1918 roku woja się skończyła. Dla Niemiec, Austrii i Rosji
był to rok klęski, a dla Polski koniec udręki. „Wolność! Wolność!”
– słychać było dookoła, radosna dla naszego narodu nadeszła pora.
Narrator 4:
Po 123 latach walki Polska wolność odzyskała – niepodległa się stała. A było to 11 listopada 1918 roku i stąd data ta
dla potomnych godna jest zapamiętania.
SCENA 4
Aktorzy biorący udział w scenie drugiej i trzeciej ustawiają się na baczność w rzędzie po obu stronach sceny.
Wnuk 5:
Dziadku, to piękna historia była, czy naprawdę się wydarzyła?
Wnuk 6:
Jasne! Przecież pani w przedszkolu mówiła i flagi z nami zrobiła.
Wnuk 7:
Co roku 11 listopada święto obchodzimy i w jego obchodach uczestniczymy. Tamte dni wspominamy i o poległych w walce pamiętamy.
Wnuk 8:
O tych, co życie stracili, gdy o wolną Polskę walczyli.
Dla uczczenia rocznicy wszyscy powstańcie i hymn wspólnie odśpiewajcie.
Wszystkie dzieci stojąc na baczność, wykonują hymn Polski. ▪
Scenariusz autorstwa: Natalii Petrynka-Szymańska. Pobrany ze strony www.blizejprzedszkola.pl