Nasza Bajeczna Księga powędrowała do domu 3-letniej Ady, która wraz z rodziną wymyśliła dalszy ciąg opowieści. Tak jak postanowili tatusiowie dziewczynek, tak też się stało. Wieści o wycince starego dębu rozeszły się bardzo szybko po okolicznych miejscowościach. Historia drzewa i jego mieszkańców poruszyła wszystkich miłośników przyrody. Skruszyła też nie jedno skamieniałe serducho...Każdy był gotów stanąć w obronie zwierzaków i ich domu. Początkowo stary dąb był pilnowany przez kilku rodziców, którzy zmieniali się tak, aby każdy mógł wywiązywać się ze swoich dotychczasowych obowiązków.
Zwierzaczki były trochę spokojniejsze o swój los. Nawet na twarzy małej rudej wiewiórki od bardzo dawna pojawił się uśmiech, gdy wyszeptała do Ady i Kacperka: Dzieciaczki jak dobrze, że Was mamy.... Jeszcze nigdy nie czułam się tak bezpiecznie. Wiem, że dzięki Waszym rodzinom te czarne chmury w końcu zostaną rozwiane. Mądra sowa otworzyła szeroko swe oczy potwierdzając słowa wiewióreczki. Na koniec dodała tylko: Tą wojnę możemy wygrać tylko przy Waszej pomocy i wsparciu...Ada opowiedziała po powrocie wszystko swojej starszej siostrze. Wiktoria strasznie posmutniała i po chwili ze łzami w oczach wykrzyczała, że nie chce aby wycięli starego wielkiego dęba, ponieważ z tym miejscem wiążę się tyle wspaniałych wspomnień. Ada z lekkim przerażeniem patrzyła na swą siostrę, ale po chwili uspokoiły ją słowa Wiktorii, która jej powiedziała, aby się nie przejmowała, bo i pomoże wraz z przyjaciółmi w uratowaniu tej “oazy spokoju”. ci o Wieści o starym drzewie w śród znajomych Wiktorii rozeszły się błyskawicznie. Starsze dzieciaki za zgodą swych nauczycieli opisały całą historię w szkolnej gazetce. Dzięki temu grono osób chcących bronić leśnego domku zwiększało się z dnia na dzień. Młodzież przygotowała także w swej szkole transparenty z hasłami, a do całej akcji przyłączyło się grono pedagogiczne. To samo wydarzyło się w grupie maluszków pod nadzorem Pani Kasi i Bożenki. Wszystko szło więc w dobrym kierunku. Stary dąb i jego mieszkańcy byli pilnowani dzień i noc na wypadek powrotu brudnego Józka i obdartego Władka, którzy kręcili się w okolicy. Wiec, który miał przejść głównymi ulicami miasta zrzeszając przy tym ogromną liczbę uczestników był dopinany już na ostatni guzik. Wszyscy wiedzieli, że to walka w słusznej sprawie. Rodzice przedszkolaków nie tracili nadziei, że drogę uda się poprowadzić omijając stary dąb. Przedszkolaki też czuły się spokojniejsze o dom swoich przyjaciół. Jednakże szczęście nie trwało długo. Ów spokój zatrząsnął się w posagach po słowach wypowiedzianych przez tatę Ady, który zapytał czemu nikogo nie dziwi fakt, iż Józka i Władka nie widział nikt w okolicy od ładnych paru dni? Wydaje mi się, że nie wróży to nic dobrego. Każdy popatrzył na każdego, a w ich oczach widać było tylko strach i niepewność....