Jest to dla mnie pierwsza sytuacja od kiedy pracuję w przedszkolu, kiedy do grupy trafia dziecko niemówiące w j. polskim. Nie ukrywam, że z początku wzbudziło to we mnie sporo emocji. Przede wszytskim strach czy to małe dziecko będzie mnie rozumiało i będzie potrafiło mi zakomunikować swoje potrzeby. Jak wiadomo boimi się tego co nieznane. Już od pierwszych chwil starałam się mówić do niego wyraźnie i przekazywać krótkie, proste komunikaty np. wstań, usiądź, podejdź do mnie itp. Wszystkie słowa starałam się podeprzeć gestem. Każdego dnia poświęcam mojemu maluszkowi chwilę aby poćwiczyć naukę j. polskiego. Z pomocą przyszły mi książęczki dla najmłodszych dzieci z obrazkami, jak również zabawki i ilustracje. Nasz kolega jest bardzo mądrym chłopcem i uczy się naprawdę szybko. A jeśli nie potrafi mi czegoś wytłumaczyć ciagnie mnie poprostu za rękę do miejsca w któym pojawił się problem. Wspólnymi siłami uporamy sie z tym naszym "językowym potworem":).