Park Etnograficzny Muzeum Kultury Ludowej w Kolbuszowej na Podkarpaciu - to pokaźny skansen, który na powierzchni 30 ha zgromadził zabytki architektury drewnianej oraz zbiory etnograficzne obrazujące życie codzienne Lasowiaków i Rzeszowiaków na przełomie XIX i XX wieku. Zobaczyć można tam przede wszystkim tradycyjną zabudowę wsi między innymi zagrody chłopskie, a w nich: chałupy, budynki inwentarskie, stodoły, spichlerze, młyn wodny, wiatraki, kuźnie oraz budynki użyteczności publicznej takie jak: szkoła, karczma i remiza strażacka otoczone wokół ogródkami przydomowymi, polami uprawnymi, lasami zagajnikami. Wszystko to tworzy przepiękny, dawny, wejski krajobraz – tak jakby się tam czas zatrzymał wieki temu. Spaer po skansenie to prawdziwa podróż w czasie. Można zobaczyć świat, którego już nie ma, odnaleźć duszę starych przedmiotów, a także odpocząć w zaciszu zagród, z których czasem dobiega pianie koguta, gdakanie kur, gruchanie gołębi czy beczenie owiec. Taką to podróż w czasie przygotowałam dla dzieci z naszego przedszkola z okazji Dnia Dziecka. Zwiedzanie dawnych chałup chłopskich wyposażonych w sprzęt, narzędzia, wyroby rzemiosła ludowego, stroje, naczynia, którymi posługiwali się dawni mieszkańcy regionu lasowiackiego i rzeszowskiego dostarczyło dzieciom wielu niezapomnianych wrażeń. Zaaranżowane wnętrza w poszczególnych chałupach pokazują życie codzienne i świąteczne ich byłych mieszkańców – między innymi: kuchnię w czasie wypiekania chleba, izbę – na święta Bożego Narodzenia, rozłożone warsztaty tkackie, szewskie, rzeźbiarskie, a także regionalne stroje ludowe. Szczególne zainteresowanie dzieci wzbudziła bardzo bogata kolekcja zabawek drewnianych oraz żywy inwentarz, z którym dzieci na co dzień nie mają styczności.
Wycieczkę tę potraktowałam głównie jako element wychowania obywatelskiego i patriotycznego mając na uwadze kształtowanie u dzieci poczucie przynależności regionalnej i wspólnoty narodowej. Potrzeba taka wynika z obecnej przynależności Polski do wspólnoty europejskiej, gdzie sukcesywnie następuje zanikanie barier narodowych, państwowych i gospodarczych, a edukacja regionalna została jakby zsunięta na plan dalszy. Polska, podobnie jak inne kraje należące do Unii Europejskiej posiadają odrębną kulturę, tradycje i zwyczaje, które należy ze szczególną uwagą pielęgnować i propagować nie tylko na arenie europejskiej, ale również międzynarodowej. Tak więc edukację regionalną należy rozpoczynać już od najmłodszych lat. Każde małe dziecko powinno być wprowadzane w swoją „Małą Ojczyznę” właśnie poprzez poznawanie najbliższego otoczenia, regionu, a następnie posiąść wiedzę o Polsce i świecie. Zatem wyposażanie dzieci w wiedzę o świecie należy rozpoczynać od edukacji regionalnej, poznania dziedzictwa kulturowego regionu, dostrzegania jego walorów estetycznych i to już na etapie wychowania przedszkolnego. Edukacja ta, powinna stać się przedmiotem naszych starań, uwagi i zainteresowań oraz świadomości, jakie wartości wnosi w wychowanie małego dziecka. Wycieczka jaką zorganizowałam dzieciom jest jedną z ciekawszych form pracy dającą możliwość bezpośredniego poznawania, doświadczania i przeżywania ciekawych zakątków naszej ojczyzny.