W dniu 4 grudnia br. w Warszawskim Centrum Innowacji Edukacyjno-Społecznych i Szkoleń odbyła się Konferencja „Dziecko w pedagogice Celestyna Freineta” zorganizowana przez Zespół Doradców Metodycznych m.st. Warszawy z zakresie wychowania przedszkolnego oraz Grupę Regionalną Warszawa Polskiego Stowarzyszenia Animatorów Pedagogiki Celestyna Freineta.
Wszyscy uczestnicy zostali przywitani przez Małgorzatę Posłuszną doradcę metodycznego m. st. Warszawy, jednocześnie vice-prezes Warszawskiej Grupy Regionalnej PSAPCF.
Pierwszy wykład „Pedagogika Celestyna Freineta a pedagogika tradycyjna” wygłosiła Regina Chorn (Gniezno – animatorka PSAPCF). W swoim wystąpieniu zaprezentowała sylwetkę Wielkiego Pedagoga Celestyna Freineta, omówiła jego biografię oraz zaprezentowała główne założenia jego koncepcji pedagogicznej.
Następnie Bożena Ruszkiewicz (Ostrołęka – animatorka PSAPCF) przedstawiła własny program autorski inspirowany pedagogiką C. Freineta dotyczący organizacji życia i pracy w klasach freinetowskich. Zaprezentowała wykonane przez siebie pomoce dydaktyczne oraz gotowe wytwory pracy dzieci z wykorzystaniem technik Freineta.
W drugiej części konferencji z zaciekawieniem i uwagą wysłuchaliśmy wystąpienia Marii Kościuszko (Otwock – animatorka PSAPCF) na temat „Wychowawcze aspekty wybranych technik Celestyna Freineta”. W swoim wystąpieniu omówiła podstawowe i najlepiej znane techniki: swobodny tekst, swobodna ekspresja artystyczna, drukarnia i gazeta szkolna/przedszkolna, korespondencja między szkolna i przedszkolna, doświadczenia poszukujące, fiszki i sposoby zdobywania sprawności.
Podsumowaniem konferencji była prezentacja multimedialna „Szkoły freinetowskie w świecie – RIDEF 2008” zaprezentowana przez Reginę Chorn. Tegoroczny RIDEF odbył się w Meksyku w Metepec niedaleko Mexico City. Tematem tego rocznego spotkania nauczycieli z 38 państw była „Pedagogika Celestyna Freineta na progu XXI wieku”.
Po czym nastąpiło oficjalne zakończenie konferencji, której dobrym podsumowaniem niech będą słowa:
„…gdybyśmy potrafili stworzyć pedagogikę żywą i umotywowaną, pobudzającą naturalne pragnienie zdobywania doświadczeń, to nie spotykalibyśmy uczniów uskarżających się na nudne ćwiczenia z gramatyki i ortografii, niemające nic wspólnego z prawdziwym życiem, którym dziecko jest zainteresowane” (Freinet – O szkole ludowej, 1976).
Renata Stawczyk-Mizińska (renata.sm1@wp.pl)