Jesienne słonko z rana spojrzało w me okienko,
Szepnęło mi cichutko; „czas wstawać już panienko”!
Bo dziś w przedszkolu moim jest święto dla dzieciaków,
Tych małych i tych starszych wesołych przedszkolaków.
To święto pasowania nowego przedszkolaka,
A więc, przyznacie sami- okazja nie byle jaka.
Ja jestem przedszkolakiem przynajmniej ze trzy lata,
Codziennie rano tutaj prowadzi mnie mój tata.
Więc skoro doświadczenia posiadam już nie mało,
To wszystkim na tej sali powiedzieć mogę śmiało.
Że choć początki trudne zdarzają się czasami,
To specem na kłopoty jest zawsze nasza pani.
Uśmiecha się od rana, wymyśla nam zabawy,
Z nią nigdy się nie znudzisz, tu każdy dzień ciekawy.
Zna wierszy chyba z tysiąc, piosenki śpiewa z nami,
I bajki opowiada całymi godzinami.
Więc kiedy z progu mama zawoła; „do widzenia”!
To nie czas na tęsknotę, nie pora na zmartwienia.
Wyruszaj po przygodę, weź lalkę, czy też misia,
I pobaw się z Michałem, uśmiechnij się do Krzysia.
I sam zobaczysz wkrótce, że chociaż było trudno,
Z dobrymi kolegami na pewno nie jest nudno.
Choć jestem tutaj nowy, przedszkola nie znam wcale,
To z takim wsparciem szybko poczułem się wspaniale.
I ja tez kiedy wchodzę z mamusią do przedszkola,
Nie szlocham i nie płaczę , bo jestem dzielna Ola.
Lecz zanim ten ołówek położą mi na ramię,
Odbędzie się w tej sali poważne ślubowanie.
Przestrzegać tego trzeba przez ładnych parę latek,
Nim pójdę stąd do szkoły, już jako siedmiolatek.
ŚLUBOWANIE :
Wszem i wobec tu zebranym uroczyście dziś ślubuję,
Że porządnym przedszkolakiem być od dzisiaj obiecuję.
Co dzień rano z dziarską miną wchodzić będę do swej sali,
By się bawić, pilnie uczyć, no i zawsze słuchać pani.
By mieć siłę i energię od samego już śniadania,
Z talerzyka zjadać będę zdrowe i pożywne dania.
Przepraszam, proszę, dziękuję- te trzy słowa zapamiętam,
I stosować będę zawsze- i na co dzień, i od święta.