Podczas zebrania z rodzicami, w dniu 04.11.2015 r., będąc wychowawcą grupy w oddziale przedszkolnym, przeprowadziłam pedagogizację, opierając się na wiedzy zdobytej podczas szkolenia „Wywiadówka inaczej”.

Po omówieniu wszystkich istotnych na zebraniu zagadnień, rozdałam każdemu z obecnych kartkę papieru oraz długopis i zaprosiłam rodziców do krótkiej zabawy: poprosiłam, by wyobrazili sobie, że kartka obrazuje ich dziecko, oraz by rysując poziomą linię wyznaczyli mocne cechy swojego dziecka – na górze kartki, cechy słabe – na dole. Zadaniem rodziców było uzupełnienie swojej kartki zgodnie z powyższą instrukcją, wpisując na górze to, co dobrego widzą w swoim dziecku, cechy, za które je cenią, na dole zaś te cechy, za które dziecko krytykują, które wydają się rodzicom negatywne. Jednocześnie zapewniłam zebranych o anonimowości.

Po tych informacjach i czynnościach przygotowujących, rodzice, z widoczną rezerwą i niezbyt dużym przekonaniem, rozpoczęli pracę, na którą mieli 5 minut. Z biegiem czasu zauważyłam, że uczestnicy zebrania z coraz większym zaangażowaniem uzupełniali swoje kartki, nie patrząc już na innych, jakby zupełnie pochłonięci myślami o swoich pociechach.

Po upływie czasu oraz przekonaniu się, że większość rodziców jest już gotowa do dalszej części, zebrałam kartki, przejrzałam je i zachowując obiecaną anonimowość oraz powstrzymując się od jakichkolwiek komentarzy, odczytałam z każdej kartki po 2, 3 wpisy dotyczące najpierw negatywnych cech dzieci, następnie po 2, 3 wpisy dotyczące cech pozytywnych. Słuchając wpisów innych rodziców, wielu uczestników zebrania uśmiechało się lub kiwało głowami, gestami tymi potwierdzając zgodność także i z tymi osądami.

Okazało się również, że duża część rodziców, dzieląc kartkę na dwie części, czyli w pierwszej myśli o swoim dziecku, oceniła, że ich dziecko ma więcej cech negatywnych (część górna była bowiem mniejsza, dół zajmował większą część kartki). Gdy jednak rodzice na spokojnie zaczęli zastanawiać się nad swoimi dziećmi, wyraźnie przewartościowali swoje myślenie: cech dobrych, godnych podziwu i pochwały wpisali bowiem więcej, niejednokrotnie z trudem mieszcząc się w wyznaczonej przez siebie przestrzeni, cech negatywnych, złych, nawet drażniących rodziców – wpisali zdecydowanie mniej, nieproporcjonalnie do miejsca.

Po podzieleniu się z rodzicami powyższymi obserwacjami, podsumowałam całą zabawę mówiąc, że „niejednokrotnie wydaje nam się, że nasze dziecko postępuje źle, brakuje nam już sił do kolejnych upomnień, do kolejnych tłumaczeń, zdaje nam się, że albo, mówiąc kolokwialnie, odpuścimy, albo po prostu wybuchniemy. Jednak nasze dzieci, jak sami rodzice zauważyli, mają mnóstwo cech pozytywnych, które sprawiają, że są dla nas najważniejsze, że, pomimo wszystko, znajdujemy dla nich resztki sił, choćby dzień w pracy nas zupełnie wyczerpał. Bo dobrym w dziecku nie jest tylko to, co umie, co potrafi, w czym, dydaktycznie, jest lepsze od rówieśników, ale także i to, że dzielnie opiekuje się młodszym rodzeństwem, ładnie sprząta zabawki, słucha naszych poleceń, że „na dobranoc” przychodzi do nas po buziaka lub chce się przytulić, że jest szczere w swoich reakcjach. W gorsze dni chciejmy tylko sobie przypomnieć dzisiejszą „lekcję”. Paulo Coelho powiedział, że: "kocha się za nic, że nie istnieje żaden powód do miłości". Ale my, poza naszą bezwarunkową miłością, naprawdę mamy za co kochać swoje dziecko!”.

Po tych słowach podziękowałam rodzicom za przybycie i uczestnictwo w zebraniu. Rodzice niespiesznie opuszczali salę, wciąż myśląc o odkryciu sprzed chwili, niektórzy ukradkiem ocierali łzy wzruszenia.

Taki sposób pedagogizacji wydaje się być najmocniejszym, a więc i najskuteczniejszym środkiem komunikacji z rodzicami. Tak, jak ich dzieci w wieku przedszkolnym najchętniej i najwydajniej uczą się przez zabawę, tak i dorośli, by przyjąć pewną wiedzę, nie chcą jej usłyszeć podczas wygłoszonego referatu – muszą ją przeżyć.